Blogs

We kenden elkaar 4 maanden: zwanger!

“Je leeft maar één keer,” is altijd mijn motto geweest. Als je iets wilt, doe het dan. En zo ging het eigenlijk ook met onze zwangerschapswens. Steven en ik kenden elkaar nog niet zo lang. Wat zeg ik, we kenden elkaar 4 maanden. Ja, je mond mag nu open vallen πŸ˜‰ . Het ging allemaal erg snel, dat moge duidelijk zijn. Voor zijn werk verbleef hij in Amerika en deze gold digster ( πŸ˜‰ ) vloog daar dus direct achteraan. Zoals dat misschien bij velen gaat in een prille relatie, spraken we ook over een eventuele kinderwens. Ja, die hadden we beide, maar daarnaast ook allebei geen haast. Dat ‘geen haast’ werd al snel ‘het zou eigenlijk wel leuk zijn’ en we praatten het goed met oneliners als “ook al ben je tien jaar samen, dan kan je relatie ook over gaan”. We besloten ‘het op z’n beloop te laten’. Een spreekwoordelijke knoop werd doorgehakt. Een knoop die er uiteindelijk weer in moet (En daar gaan de mannelijke lezers..)Β . Twee maanden later had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Even slikken wel, maar ik sprong bijna door het plafond van blijheid. Een paar seconden later besefte ik me ook dat ik dus moest gaan bevallen. Oh ja. Dat hoort er ook bij πŸ˜‰ . Slik.

IMG_5243

Hier zitten we dan. Nietsvermoedend, maar zonder dat we het wisten in verwachting, aan onze burgers in New York. Jonge hoofden ook wel.

Doordat we het op z’n beloop lieten, testte ik ook niet zodra het kon. Sterker nog, toen waren we op stedentrip in New York en had ik wel wat anders aan mijn hoofd.Β Ik dacht alleen niet zo lekker in m’n vel te zitten. Werkelijk een heel arsenaal aan symptomen kwam namelijk voorbij, maar deze naΓ―eve tortelduif had niks door: New York was te druk, terwijl ik lang in een stad heb gewoond. M’n buik was opgezet, waardoor ik tijdens het passen van kleren steeds dacht dat ik misschien toch wat moest minderen met de donuts en hamburgers. Ik was een beetje misselijk, had een cupmaat erbij (voordeel wel) en zoete dingen smaakten me niet zo. Toch legde ik gewoon de link niet. Heel stom, maar ik ging er gewoon niet vanuit dat het zo snel raak zou zijn.

IMG_5256

Dat was het dus wel. In juni kondigden we het via Facebook aan alle bekenden van ons aan. Familie en vrienden waren al vroeg op de hoogte, vanaf 5 weken (de test) vertelden we dit al. Ook iets wat ik niet meer zou doen. Bij de tweede hebben we dan ook tot de 12 weken grens gewacht.

Een overzicht van alle mogelijke zwangerschapssymptomen vind je trouwens hier!

Die eerste positieve test is inmiddels een kind van bijna 4. Onze bijzondere Noah, een mannetje wat ik nooit en te nimmer had willen missen. Mijn zwangerschap waggelde ik uit in Amerika, waar ik ook ben bevallen. Steven en ik zijn ook nog bij elkander en naast Noah stuitert tegenwoordig ook Sem van 1,5 jaar. Het is in ons geval dus prima geweest om zo snel aan kinderen te beginnen πŸ™‚ (maar dit raad ik verder niemand aan!).

Ook wil ik er wel bijzeggen dat ik erg geluk heb gehad dat ik snel zwanger raakte. Later, rond de 16 weken, in mijn zwangerschap bleek ik een auto-immuunziekte te hebben en een trage schildklier. Het was eigenlijk een wonder dat ik zwanger was (en bleef)! Voor mijn tweede zwangerschap hadden we dan ook te maken met een veel langere aanloop, omdat mijn schildklier niet in te stellen bleek. Een kind krijgen is altijd een wonder en ook al benader ik het moederschap vaak met een knipoog, ‘being a mom’ is het mooiste wat ik ooit ben geweest.

Volg je me al op Instagram?

Liefs Lindy

 

 

 

 

 

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *