Blogs

Gastblog van Linda van Little Mason Design: "mijn kind noemt iedereen paard"

Zo, daar begin ik dan.. Mijn eerste blog voor Tropenjaren.nl. Ik ben nieuw voor de (vaste) lezers van Tropenjaren.nl, maar ook nieuw als blogger. En hoe begin je dan? En vooral, waar begin je dan mee?

Ik begin maar niet meteen met mijn bevallingsverhaal, dat zou ik tenslotte ook niet doen als ik de hond uitlaat en een praatje maak met een toevallige voorbijganger. “En toen ik dus eenmaal die persweeën kreeg, maar nog niet mocht persen…” Uhh nee, we’ll save that for later, maybe ;-).

Een korte intro; Ik ben Linda, 31 jaar, moeder van Mason (september 2016) en eigenaresse van de webshop Little Mason Design. Onlangs heb ik mijn eigen eerste blog gepost en nu dus ook achter m’n laptop geklommen voor deze blog.

Vorige maand hebben we de eerste verjaardag gevierd van onze zoon Mason en hij is nu alles aan het ontdekken. Maar het allerleukste wat hij nu heeft ontdekt is ons napraten. Ieder woord wat voorbij komt, probeert hij uit te spreken. Super leuk, hoor ik je denken. Klopt, maar hij heeft geregeld een ‘woord van de week’ (of meerdere weken).

Hij begon in juni met het zeggen van ‘mama’!! Yes, de winnaar van de papa/mama-battle was overduidelijk gewonnen door MAMAAA! Uiteraard was papa op het moment suprême aan het werk en gaf hij mij het voordeel van de twijfel dat ik niet de boel heb gesaboteerd. Inmiddels wordt ik geregeld papa genoemd en als Mason uit bed komt is hij voornamelijk aan het roepen naar papa. Maar dat geeft niets, ík heb destijds toch gewonnen!

Als we nu met de hond en Mason gaan wandelen horen we niets anders dan BMM (boom), PAAAAAAL (lantaarnpaal), KOGEL (jep, vogel) en AUUTOO (die kun je vast zelf raden). Maar toen papa met Mason en de hond richting het bos ging en onderweg wat paarden in de wei tegen kwam, werd het te pas en te onpas ‘PAARD’! Maar echt, “paard” “paard” “paard”! In zijn slaapkamer, in zijn speelgoedzak, in de tuin en ja zeker, in de gang! Hartstikke prima, maar ook in de winkel tegen het meisje achter de kassa :|.

Uiteraard neemt niemand het hem (of mij) kwalijk, snappen ze niet wat hij bedoelt of luisteren ze überhaupt niet naar zo’n enthousiast schreeuwend monstertje, maar ik blijf het stiekem hilarisch vinden. Het schijnt alleen, dat hij daar binnenkort mee moet stoppen, voordat het uit de klauwen loopt…