Blogs

MIJN NEDERLANDSE BEVALLING

In navolging van de blog van vorige week MIJN AMERIKAANSE BEVALLING besloot ik ook de Nederlandse versie in de groep te gooien. Ik hoor je denken “dit wordt dan vast heel saai”, maar ik beloof je dat het spannend wordt ;). Mijn Amerikaanse bevalling zat namelijk vol cultuurverschillen, maar eigenlijk bevielen me die wel. Ik bedoel, knappe bevallende vrouw als ze tijdens een weeën storm zegt “nee joh, ik hoef niks tegen de pijn!”. Knap als ze überhaupt iets zegt. In Nederland, heb ik gemerkt, zijn ze stukken nuchterderder ;). 

Samen met Steven en Noah ben ik op de bruiloft van mijn moeder. Op de heenweg daarnaartoe voel ik wat krampen, maar Steven zegt dat het wel mee zal vallen. En aangezien hij verloskundige is (niet dus) geloof ik hem meteen.
Op de trouwdag van mijn moeder was ik 39 weken en 3 dagen zwanger. Nooit had ik er bij stil gestaan dat ik misschien voor de 41ste week zou bevallen. Tenzij m’n buik er gewoon af zou scheuren, want het voelde wel of dat ieder moment kon gebeuren.

IMG_7398

Jeetje, die buik is wel érg groot
Tijdens de staande receptie (help) dacht ik dat m’n banden wat tegenstribbelde. Ik nam me voor tijdens het feest ‘s avonds wat meer te gaan zitten. Ik was onderdeel van de openingsdans. “Huh?” denk je nu. Ja. Samen met Steven moest ik stijldansen. Nou, punt 1: Steven had nog nooit gestijldanst/stijlgedanst/dansgestijld en punt 2: ik hoorde iemand tegen een ander zeggen “jeetje, die buik is wel érg groot” :|.

Tijdens het feest moest ik af en toe even gaan zitten. Op een normale stoel, aan een statafel. Ik kon zeg maar een hap uit het blad nemen. Maar als ik zat ging het wel. Ik had harde buiken, dacht ik.

Staan ging bijna niet meer, dus we gingen naar huis. In de auto bleef ik last houden van m’n buik en ik keek voor de grap eens op de klok of er een ritme in zat. Om de zeven minuten. Shit! Het zijn weeën! Eenmaal thuis ben ik even goed gaan douchen, want wie weet lig ik binnen no time nakend in een bevallingskamer.

Zoals het vaak gaat met bevallingen werden de weeën heftiger en kwamen ze vaker. En waar was nu die man met die epiduraal? Precies. Nergens. Ik was namelijk thuis en over het algemeen zet Steven geen epiduraal. We vertrekken naar het ziekenhuis. Na een rit van gevoelsmatig 78,5 uur kwamen we daar aan. We worden meteen overgeplaatst naar de afdeling Gynaecologie. Baby Sem heeft een hele lage hartslag en ze doen zelfs inwendig bij mij testjes om te kijken of hij geen zuurstoftekort heeft. Dat was gelukkig niet zo, maar pijnstilling is in ieder geval geen optie. Na 3,5 uur ziekenhuisopname, wordt hij geboren.

IMG_7403

Totaal niet verwilderd en volledig Instagrammable na afloop.

 Hij begint meteen te huilen en ik natuurlijk weer niet. Bij Noah had ik dat ook al niet en nu weer niet. Veelte nuchter ofzo? Ik denk meteen aan de praktische zaken, zoals: “DOET ‘IE HET???!”. Hij doet het. En hoe. Hij blijf 4,5 uur huilen én drinken voordat ‘ie in slaap valt. Lekker bijkomen dus voor ons allemaal ;).

The End. (Nou ja, niet echt eigenlijk…)IMG_3319

<3