Blogs

MIJN AMERIKAANSE BEVALLING

Op mijn Instagram vroeg ik in ‘Stories’ of er behoefte was aan meer persoonlijke verhalen op mijn blog. Dat bleek zo te zijn, iieeeeks! Dat vind ik spannend, want algemene verhaaltjes en lijstjes heb ik zo getypt, maar wát valt er te vertellen over mij zonder dat jullie eindigen met je telefoon in je gezicht of je hoofd op je toetsenbord ;). Ik begon meteen te brainstormen: make-up, uitstapjes, lifestyle, robotisering van de samenleving (;)).. en toen besefte ik dat ik als aftrap écht een persoonlijk verhaal wil. Mijn Amerikaanse bevalling!

“Do you want an epidural?”, vroeg mijn gynaecoloog toen ik 32 weken zwanger was. “A what?”. Ik had er nog nooit van gehoord. Het bleek pijnstilling te zijn. Nee hoor, dat wilde ik niet. In Nederland bevallen genoeg vrouwen zonder, dus dat ging ik ook doen.

Mijn gynaecoloog was een van de eerste mensen die ik ontmoette in Amerika. Ze kwam ongeveer tot mijn middel, maar meer heb je ook niet nodig van een gynaecoloog ;). Een ontzettend lieve en betrokken vrouw, die mij na de 20 weken echo vroeg hoe de baby zou gaan heten.
“His name?!”
-“Yes.”
“Uhhhhhh, well, in the Netherlands we don’t tell before birth. It’s our culture.”
-“Oh okay, I understand. In Africa there are some communities who don’t tell either.”

Hilarisch vond ik het hoe apart Amerikanen dit ‘cultuurding’ van ons vonden. Geregeld ontmoette ik zwangere vrouwen die hun buik vastpakten en bijvoorbeeld zeiden: “This is baby Aaron.” En dat bleef ík juist apart vinden.

Ook ben ik vijf keer getest op HIV. De laatste twee keer moest ik daar samen met mijn gynaecoloog ook wel erg om lachen. Alsof ze de eerdere uitslagen gewoon niet kon geloven.

Tijdens mijn zwangerschap had ik een schildklierprobleem. Daarvoor slikte ik schildklierhormonen. Achteraf gezien stond mijn schildklier niet goed ingesteld. Iets wat heel nauw komt, maar ja, ik wist er geen reet vanaf. Hierdoor was mijn bloeddruk in week 40 ineens ontzettend hoog. Mijn gynaecoloog had de regel dat ik tot week 41 mocht aankijken of hij vanzelf kwam, maar door mijn hoge, en stijgende, bloeddruk, moest ik ingeleid worden. Dit speelde zich allemaal af op Kerstavond. Ik kon ingeleid worden op Tweede Kerstdag. In Amerika is dat geen feestdag, dus op Tweede Kerstdag vertrokken Steven en ik naar het ziekenhuis. Hiep hoi, “als we terugkomen hebben we een baby” riepen we lekker cliché.

IMG_0349

In de ‘delivery room’ moest ik me helemaal uitkleden en kreeg een schort om. Net zoals in films. Als je opstaat, sta je dus in je blote kont, super charmant. Ik kreeg iets ingebracht om de boel los te weken en via een infuus wat wee-opwekkers toegediend. Na acht uur, en geen weeën, kwam de gynaecoloog even checken. Amper ontsluiting.

Aangezien ik nogal duf was van het lange wachten, heb ik niet gehoord wat de gynaecoloog tegen de zusters zei, maar het zal iets in de trant van “draai die kraan maar open” geweest zijn, want vlak nadat ze mijn dosis wee-opwekkers verhoogden, stuiterde ik uit m’n bed. Urenlang alleen maar weeën, zonder pauzes. Hallo zeg, hoe moest ik dit nu volhouden?! Ik zat inmiddels op 3 centimeter, dus dit grapje zou nog wel even duren.

En daar kwam de gynaecoloog, samen met iemand die ‘epidurals’ zet. “Do you want an epidural?”. Ik zette ‘m nog net niet zelf.

De volgende 10 uur was een stuk minder pijnlijk. Ik bleek “ineens” op volledige ontsluiting te zitten. “I be right back”, zei m’n gynaecoloog en volledig getransformeerd kwam ze na 10 minuten terug. Gehuld in een lang schort, een helm mét spatscherm voor d’r gezicht en een tafel vol genummerde scharen en messen. “Can I go back?!” vroeg ik nog, maar dat bleek niet te kunnen.

De bevalling zelf ging heel soepel en na 1,5 uur persen, plopte onze baby ter wereld. De gynaecoloog had amper tijd haar spatscherm omhoog te doen en hing direct met d’r gezicht boven me: “So, what’s his name?”. Het voelde zo stom om zijn naam voor het eerst uit spreken. Nu is Noah best een Amerikaanse naam, maar stel dat we hem de Nederlandse naam Dick hadden gegeven?IMG_0040<< Of ik vocht vasthield? Nee, hij heet Noah. 

Na de bevalling trok ze een metaaldetector uit de kast. Aangezien ik nog steeds in m’n schort lag, vroeg ik me het nut hiervan af. Ik had echt niet stiekem al die tijd een zakmes tussen m’n billen. Maar dit was om te checken of er geen scharen of messen achtergebleven waren! Ik heb geen idee of dit in Nederland ook gebeurt, maar ik vond het hilarisch.

Na anderhalve dag ziekenhuis konden we naar huis. Dat is gebruikelijk. Na de bevalling blijft de moeder met baby (en de vader, als hij wil), mits er complicaties zijn, maximaal twee dagen in het ziekenhuis. Eenmaal thuis krijg je geen kraamverpleegster, dus “succes met je baby!”. Gelukkig was mijn schoonmoeder er, die kraamverpleegster is geweest. Wij hebben het, blijkbaar, gered, maar zonder ervaren persoon in m’n buurt, had ik waarschijnlijk gek geworden van onzekerheid.

Dus, Noah is een Amerikaan. Maar daar hoeft hij niets mee te doen hoor, alleen maar president worden ;). IMG_0383

Noah werd een beetje geel, dus moest in het daglicht liggen. Hier waren we net thuis. De hond was ook zeer onder de indruk ;).