Blogs

VANDAAG STEM IK VOOR POSITIEVER JOURNAAL

Sinds ik kinderen heb, kijk ik liever geen journaal. Voor lange tijd heb ik al het nieuws geweerd. M’n kop in het zand steken, daar was ik meer bij gebaat. Eerlijk is eerlijk: ik verwijderde zelfs mijn Facebook om die reden. Ik kon het niet meer aan, de ellende in de wereld. M’n maag draait om van beelden van vluchtende ouders en kinderen op bootjes. En gebombardeerde steden waar gezinnen hun huis kwijt raken en vaak ook nog familieleden. Een vliegtuig met daarin complete gezinnen wat neergehaald wordt. Mijn moederhart trok dat niet langer.

Maar nu we terug zijn in Nederland en we nou eenmaal vaak om 20:00 uur eindelijk op de bank ploffen, verandert dat weer wat. Uitgeteld na een dag met speeltuinen, boodschappen en dweilen met de kraan open word ik van iets heel blij: juist, tv kijken! En vaak is dat de tijd dat het journaal begint. Inmiddels ben ik weer een beetje bij. Omdat ik vind dat ik het móet weten. Het hoort erbij en het verdwijnt helaas niet als ik niet kijk. Ellende in de wereld. Haat, geweld, oorlog, smeltende ijskappen. Het nieuws maakt me vaak verdrietig. Ik probeer me voor te stellen hoe dat moet zijn als moeder op zo’n bootje. Hoe wanhopig moet je je voelen, als je met je kostbaarste bezit op een veel te vol bootje stapt niet wetende of je de overkant haalt? Of wanneer je als moeder ziet dat jouw stad gebombardeerd wordt en je snel met je kinderen onder de trap schuilt. Voor ons is dat niet voor te stellen. Dat was het voor die mensen vast ook ooit niet.

Als mijn kinderen volwassen zijn, hoe is het dan gesteld met de wereld? Ik kijk in de onschuldige ogen van mijn eigen kinderen. Wat wil ik toch graag dat zij een leven in vrede hebben. Dat ze nooit hoeven te vluchten, te schuilen of te vechten. Dat ze veilig buiten kunnen spelen, naar school kunnen, een baan vinden en gelukkig zijn. Ik heb ze op de wereld gezet, omdat het leven zo leuk is. En nu maakt de wereld mij eerlijk gezegd een beetje bang. Ik denk zelfs na over waar we heen moeten als er een oorlog uitbreekt. Hoe groot de kans is dat ze ons bombarderen. Het lijkt de ver van mijn bed show, maar nu zelfs in Amerika een ruziezoeker aan de macht is, durf ik er niet meer vanuit te gaan dat het in ons land altijd rustig blijft. Landen zijn boos op elkaar. De wereld is verdeeld. Mensen haten elkaar meer en meer. En dat gaat me niet in de koude kleren zitten. Wat voor wereld geven we straks door?

Daarom ga ik vandaag naar het stembureau. Ik wil niet dat het escaleert en de wereld een puinhoop wordt. Hallo zeg, ik wil ‘gewoon’ een fijne toekomst voor mijn kinderen. Een zorgeloze toekomst, net zoals ik dat had. Het klinkt zo cliché, maar we moeten het op de wereld nou eenmaal samen doen. Met verdeeldheid en haat creëer je nooit liefde. En alleen met liefde voor elkaar leven we echt in vrede.

2 Comments