Blogs

IK BEN NIET ALTIJD CONSEQUENT EN STRENG

Kinderen opvoeden. Agh, ik zou dat wel even doen. Tenslotte had ik al een hond. En honden en kinderen zijn precies hetzelfde. Uh-huh. Mijn hond heeft nooit eindeloos naar “surprise eggs” YouTube filmpjes gekeken of keihard gehuild dat ‘ie van de schommel af moest komen. Daarentegen ben ik wel blij dat mijn kinderen geen kattenpoep eten en op eenden jagen!

De baby is nog niet moeilijk. Die hoef ik nog niet echt op te voeden, behalve de occasional “NEEEEEEEE niet draaien, lig nou eens stiihhiiiiiil” tijdens de verschoning. De baby heb ik onder controle.

Mijn peuter is een ander verhaal. Man, daar kun je je niet op voorbereiden. Natuurlijk dacht ik van tevoren “ik ga hem streng opvoeden”, “ik ga consequent zijn”, nou, ik rol nu even 87383 keer met m’n ogen, dat is dus niet (altijd) vol te houden. Situaties komen vaak vreselijk onverwacht.

Zo liep ik richting de winkels en mijn peuter wilde een koekje. Dat mocht niet, want we gingen zo eten. Ineens kwamen we een bekende tegen die ik al lange tijd niet had gesproken. Ja, hoera, daar wilde ik wel even mee bijkletsen. Met mijn ene arm wieg ik de kinderwagen waar de baby in ligt, met de andere arm voorkom ik dat mijn peuter zich voor een auto werpt. De bekende vraagt hoe het met me is. Ik praat dolgraag over mezelf, dus ik begin bij het begin. “In 1987 ben ik geboren..” Mijn peuter is het op dat moment zat. “Mamaaaaaaaaa, doorlopen, mama, mama, mama, MAMAAAAAAA!!” -“En toen kregen we onze eerste, nou en dat was me toch even een partij…” “MAAMAMAAAAMAMAAAA!!!!!!! KOOOEEEKJEEEE”. Ik denk “HOUD NOU TOCH EENS JE MOND!”, maar zeg na 86 pogingen van “Even wachten, schatje” toch maar “Nou, hier dan.” En ik frommel een verdwaald koekje uit de luiertas. “Maar dan wel even stil zijn he?”

En dan zijn er nog de YouTube filmpjes. Het favoriete speelgoed (?) van mijn peuter. Ik, realiserend dat dit niet echt super pedagogisch verantwoord is, vind dat het genoeg is en vraag de telefoon terug. “Nee”, is het niet verrassende antwoord. “Jawel, je geeft de telefoon terug, ik vraag het ni…”  *DING-DONG*. Daar gaat de deurbel. Agh, wat gezellig, ik ben dol op onverwacht bezoek (not). Het bezoek komt binnen en ik hobbel naar de keuken om koffie te zetten. Op de achtergrond hoor ik “today we’re gonna open surprise eeeeeeeggs” en stiekem komt het me nu wel uit.

Of ik ben gewoon moe. Dan ben ik ook een stuk makkelijker om te praten. “Kom schatje, we gaan naar huis.” zeg ik tegen mijn peuter in de speeltuin. Natuurlijk wilt hij dat niet. Hij gaat net zo lekker voor de 388ste keer van de glijbaan. Ik doe nog een halve poging “Kom sch…”, ehh laat ook maar. En ik maneuvreer me naar het dichtstbij zijnde bankje. Nu proberen niet in slaap te vallen. 1 peuter, 2 peuters, 3 peu…

Wat ik hiermee wil zeggen, consequent zijn of streng opvoeden is makkelijker gezegd dan gedaan. Er zijn nou eenmaal situaties dat het wel even héél handig uitpakt om je kind z’n zin te geven of je emoties hebben de overhand en je vind het gewoon ouderwets ‘zielig’ om streng te zijn. Zo gaat het hier, tenminste. Ik ben ook maar een mens. Zolang hij de tent niet afbreekt, niemand z’n hersens in slaat en braaf z’n groente eet, gaat het best aardig, toch? 😉

 

2 Comments