Blogs

DEZE 9 PUNTEN MOET JE WETEN VOORDAT JE GAAT BEVALLEN (EN WORDEN NOOIT BESPROKEN!)

Wanneer een aanstaande moeder me vertelt dat ze zwanger is, ben ik altijd hartstikke blij en enthousiast. “Oh wat leuk, hoe voel je je? Willen jullie het geslacht weten? Ben je misselijk? Zie je het al een beetje? Hoe was het moment dat je erachter kwam? Hoe heeft iedereen gereageerd? Stelt iedereen zo belachelijk veel vragen als ik?”.
Na deze euforie bekruipt me ook al snel het gevoel dat ik wil vertellen hoe het écht is. Het lijkt me gewoon heerlijk om eens even lekker ordinair te vertellen over het brandende gevoel wanneer het hoofdje staat, wee-pijn, naweeën, de losse buik-flap.. Niet om haar bang te maken, maar een voorbereid mens telt voor twee. Drie in haar geval.

Maar dit mag niet! Althans, het is not done, ofzo. Dit is zó oneerlijk. Niet eens zozeer voor mij (jawel, eigenlijk wel), maar met name voor de aanstaande moeder. Ik sprak niet zo lang geleden een zwangere vriendin en vertelde haar over mijn zwellingen down under na de bevalling. “Zwellingen?” zei ze. En dat is precies wat ik bedoel. Ik las ook voor mijn eerste bevalling nergens over zwellingen. NERGENS! Ik dacht dat ik tegen de vlakte ging toen ik mijn frontale bavianenkont na de bevalling voelde. “Wat is dit?!” vroeg ik (ja, heus wel in het Engels – voor de trouwe lezers) aan de zuster. “You’re swollen (mami), zei ze. What the F heb ik nou weer aan (in!) m’n broek hangen?

Terug naar het onderwerp. Met liefde maak ik een lijstje van voorheen onbesproken punten tijdens en na de bevalling. Een eerlijk lijstje (gna gna). Je moet maar zo denken; ik spreek blijkbaar uit ervaring en heb ‘t ook overleefd. Komt ‘ie:

  • Tijdens de bevalling ga je poepen. Ja. Charmant is het niet. Het gaat wél gebeuren. Maar voordat je nu een rolberoerte krijgt; de zuster, kraamverpleegster of verloskundige zorgt dat de stank tot een minimum beperkt blijft. No drollies, ik bedoel worries.
  • Als het hoofdje staat, voelt het alsof je punani in de brand staat. Dit hoort erbij. De baby komt er niet met een fakkel uit.
  • Eenmaal eruit (de baby) ben je nog niet klaar. WAT?! Je leest het goed. De weeën gaan nog even door en jij mag nog een keer flink persen. “Agh, wat een schatje, het is je bloederige bruine placenta.”
  • Zwellingen, dus. Plof niet lekker nonchalant neer op een stoel, want dan ga je door de grond. Ijs, ijs en ijs, raad ik je aan. En nog meer ijs. Geloof me, dit wil je.
  • Met een beetje geluk (?) beval je ‘s avonds en ga je al snel de nacht in. Je weet wel, het gedeelte van de dag dat we slapen. Nou oké, daar lig je dan met je drie dubbele kraamverband en stretchie oma undies. Je wurmt je in een redelijk comfortabele houding en doet je ogen dicht. “Eh-mm-kgggrr-pppp-ehhh”. Ja, je ligt hier niet zonder reden. Aan jouw hoofdeinde ligt het resultaat van de heftige dag die je had. En het maakt geluid. Shit, het wil wat! Iedereen verwacht van je dat jij het oplost. Je man kijkt je met vragende ogen aan. Jij bent de moeder. Jij hebt een oerinstinct. Leg je ‘m even aan?
  • Daarover gesproken: borstvoeding. Dat is geen kwestie van je baby’s hoofd tegen je tiet aanduwen. Nee, nee, nee (zeg ik op hele belerende toon, vind je me nog aardig?). Het doet verrekte zeer. Jouw schattige tepels zijn zulke krachten (hoogstwaarschijnlijk) helemaal niet gewend. En dan moet de baby ook nog goed aanhappen. Een grote hap, breng ‘m naar je tepel en… AAAAAAAAAH! Het is even (twee weken) wennen, maar als het eenmaal loopt, is het geweldig en mega praktisch. Daarnaast (vond ik fijn – of beter gezegd mijn man) ben je tijdens je borstvoedingsperiode even de lokale Pamela Anderson. Hey baby! (Niet die kleine, maar.. agh laat maar.)
  • Visite. Oh hemel, wat krijg je de eerste weken veel visite. Daar zit je dan met je witte make-up loze hoofd in je joggingpak met je buikrol over je broekrand. “Ja hoor, doe mij nog maar een beschuitje.” (Het maakt nu toch geen drol meer uit.)
  • Want een buikrol heb je. Die losse flap aan de voorkant trekt nou eenmaal niet à la Doutzen in een paar dagen weg. Houd je zwangerschapsbroeken nog maar even bij de hand, want die zijn nog wel een paar weken nodig (maanden).
  • Buikkrampjes. Tijdens je zwangerschap zag je jezelf vast al zitten op de bank met je kopje thee. Baby gewassen in bed, jij leest een boekje, huis aan kant. Guess what! Grote kans dat je baby buikkrampen heeft en 86 uur per dag huilt. Enige remedie: in jouw armen terwijl jij ijsbeert door de huiskamer. Niet stilstaan, niet terug in bed leggen, NIKS voor jezelf doen! Dan is ‘ie heus wel even stil.

Het is een heel verhaal geworden, het zit me blijkbaar hoog. Alle gekheid op een stokje; baby’s werpen is het mooiste wat ik ooit heb gedaan en zij zijn mij het allerliefst. Wees dus niet (al te) gevreesd als je dit als zwangere leest, als het moet doe ik het met liefde nog een keer.

 

*Beeld: Van Luik fotografie

 

 

3 Comments